gwałt maj 28, 2008

Zgwałcenie – w szerokim tego słowa znaczeniu jest to zmuszenie drugiej osoby do obcowania płciowego, poddania się innej czynności seksualnej lub wykonania takiej czynności:

przy użyciu przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu (przestępstwa z art. 197 K.k.)
przy wykorzystaniu bezradności lub wynikających z upośledzenia umysłowego lub choroby psychicznej braku zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem (przestępstwo z art. 198 K.k.)
przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia tej osoby (przestępstwa z art. 199 § 1 i 2 K.k.)

Zdecydowana większość zgłaszanych zgwałceń to sytuacje, kiedy ofiarą jest kobieta a sprawcą mężczyzna. Zgwałcenia, kiedy sprawca i ofiara są mężczyznami, prawie wyłącznie dotyczą zdarzeń w więzieniach lub sytuacji, kiedy ofiara jest osobą małoletnią. Zgwałcenia, kiedy ofiara i sprawca są kobietami, to prawie wyłącznie zgwałcenia zbiorowe, podczas których sprawczyni pomagała przełamać opór ofiary lub też przytrzymywała ją, kiedy sprawca mężczyzna odbywał stosunek z nią — zdarzają się jednak
przypadki, kiedy taka sprawczyni jest inicjatorką gwałtu i także dokonuje innej czynności seksualnej na ofierze (dochodzi do tego w sytuacji, kiedy np. gwałt ma być “karą” dla znienawidzonej koleżanki). Sytuacje, kiedy ofiarą jest mężczyzna a sprawcą kobieta dotyczą przede wszystkim kontaktów kobiety z małoletnim chłopcem lub wykorzystania stosunku zależności; zasadniczo takie sytuacje (zgwałcenie mężczyzny przez kobietę) nie są zgłaszane, bo taki mężczyzna jest ośmieszany w swoim środowisku.
Prowokacja i przyzwolenie impulsowe
Żadne zachowanie ofiary (nawet skrajnie prowokujące) nie może służyć jako próba usprawiedliwienia zgwałcenia. Natomiast zgwałceniem nie jest sytuacja, kiedy do kontaktu seksualnego doszło za pełną zgodą, ale potem (np. po kilku dniach) dana osoba zaczyna uważać, że popełniła błąd zgadzając się wtedy — dotyczy to także sytuacji, kiedy po kontakcie seksualnym, który nastąpił za pełną zgodą, partner zachowuje się w stosunku do danej osoby niegrzecznie, nieelegancko etc.

narkotyki maj 28, 2008

Najczęstszymi powodami sięgania u dzieci i młodzieży po narkotyki są:
Ciekawość.
Presja kolegów i koleżanek.
Aspirowanie do dorosłości.
Niezadowolenie z siebie i swojego życia.
Konflikty i napięcia wewnętrzne.
Problemy w szkole lub w domu.
Robienie na przekór dorosłym.
Brak atrakcyjnych sposobów spędzania wolnego czasu.
Co to jest narkotyk?
Narkotyk to środek wywołujący uzależnienie. Należy przy tym pamiętać, iż pojęcie to obejmuje zarówno substancje uzależniające o działaniu pobudzającym, np. środki psychostymulujące (amfetamina, kokaina) jak i o działaniu silnie hamującym (np. barbiturany, benzodiazepiny, alkohole, w tym alkohol etylowy) a także środki psychodysleptyczne (halucynogenne, np. LSD-25, meskalina, psylocybina).

Co to jest zespół uzależnienia?

Na zespół uzależnienia składają się takie zjawiska fizjologiczne, behawioralne* i poznawcze, kiedy zachowania związane z używaniem substancji uzyskują wyraźną przewagę nad innymi, które były charakterystyczne dla danej osoby.

Kiedy możemy rozpoznać zespół uzależnienia?

Najistotniejsze cechy i objawy zespołu uzależnienia to:

silna potrzeba lub przymus używania substancji psychoaktywnej,
utrata samokontroli w używaniu substancji psychoaktywnej (niemożność przerwania przyjmowania, utrata kontroli dawek),
przyjmowanie substancji w celu uniknięcia objawów abstynencyjnych (patrz niżej),
wystąpienie zespołu abstynencyjnego po przerwaniu przyjmowania substancji,
wzrost tolerancji (patrz niżej),
charakterystyczny indywidualny sposób używania substancji,
postępujące zaniedbywanie innych zainteresowań lub przyjemności na rzecz zdobywania i przyjmowania substancji uzależniającej,
zażywanie środka mimo wyraźnych szkód fizycznych, psychicznych, społecznych, o których wiadomo, że mają związek z przyjmowaniem środka.
Jeśli stwierdzimy, że występują co najmniej trzy z powyższych objawów nieprzerwanie przez miesiąc w ciągu ostatniego roku, rozpoznajemy zespół uzależnienia.
Co to są objawy abstynenckie i zespół abstynencki?

Objawy abstynencyjne to zjawiska fizyczne i psychiczne wiążące się odstawieniem środków psychoaktywnych. Całość takich zjawisk charakterystycznych dla danego środka, nazywamy zespołem abstynencyjnym. Jego występowanie po odstawieniu narkotyku jest jednym z czynników potwierdzających uzależnienie. W sytuacji, gdy najbardziej nasilone są objawy somatyczne** (w przypadku opiatów m.in. biegunka, wymioty, bóle mięśni, wyciek z nosa, nadmierna potliwość) – mówi się o zależności fizycznej. Jeśli
większe znaczenie mają dolegliwości psychiczne – mówi się o zależności psychicznej. W praktyce objawy są często ze sobą silnie powiązane, a ich wyraźne rozgraniczenie wydaje się być sztuczne. Najczęściej o zależności psychicznej mówimy w odniesieniu do środków, których odstawienie nie wywołuje wyraźnych zaburzeń somatycznych (np. marihuana).

Co możesz zrobić, aby Twoje dziecko nie sięgało po narkotyki
Znajdź wolny czas dla swojego dziecka. Wykorzystaj te chwile, aby jak najczęściej:
okazywać dziecku ciepło i czułość,
rozmawiać, nie unikać trudnych tematów,
słuchać uważnie i nie lekceważyć jego problemów,
służyć radą i być, kiedy Cię potrzebuje,
nie oceniać i nie porównywać z innymi,
nie wyśmiewać, nie krytykować,
nie stawiać zbyt wysokich wymagań i pomagać uwierzyć w siebie,
doceniać starania i chwalić postępy,
być przykładem i autorytetem,
uczyć podstawowych wartości, pamiętając, że ważniejsze jest co robisz, a nie co mówisz,
poznawać przyjaciół swojego dziecka,
zawsze wiedzieć, gdzie jest i co robi Twoje dziecko,
wyrażać zdecydowanie negatywną postawę wobec narkotyków.

więcej najróżniejszych informacji można znaleźć na stronie:http://narkotyki.esculap.pl/